Bugün şöyle blogları dolaşıp yazıları okuyasım geldi, genelde deneme türünde yazılmış yazılar hep huzursuzluk, bunaltı, isyan... dolu.
Acaba kendimizin ne kadar farkındayız??? Yaşadığımız anı gerçekten yaşıyor muyuz?
Farkındalık daha doğrusu farkındasızlık çağın sendromu haline geldi, kendimizi
fark edebilmek için bile, birinin bize ayna tutması gerekiyor, kendi içimizdeki
aynayı, yansımamızı kaybettik.
Çevreden çok çabuk etkilenen, içgörüsüz, uydum akıllı hatta uydu akıllı bir nesil
yetişti ve yetişiyor. Fikir yoksunu, çerçevesiz, Sevimli Hayalet Casper gibi, kendi
şekli olmayan, her şekle girebilen bir nesil...
Farkındalığı, kendi duygu ve düşüncelerine karşı içgörü kazanmayı sağlayan bir
beceri olarak değerlendirebiliriz. İçgörüsüzlük, insanı çevresinden, hatta kendi gerçekliğinden dışlanmaya kadar götürebilir.
Hadi kendimizi fark edelim!!!
